08-11-03

ONBEGRIP




Ja, zware week gehad.
De kinderen gingen met hun tante naar zee in de herfstvakantie
Ik heb toen een beetje grote kuis gehouden die week. Het was echt rustig thuis... TE rustig.
En ik zie ze nog thuiskomen!
Veel verhalen, 't was plezant.
Ik hoor hun tante nog zeggen" ik heb geen problemen met Sam hoor, bij mij luistert die ..."
Ja ja, denk ik bij mezelf, je moest hem eens meemaken zoals IK dat al zoveel jaren doe. Hij kan het ZO GOED verstoppen en heeft zichzelf geleerd zich aan te passen.(behalve thuis, waar hij zichzelf is en kan zijn!)

Ik hoor zo vaak de verwijten" je voedt je kind niet goed op!, ligt het niet aan jou?,amai daar mankeert toch niks mee...enz.enz..."

Soms ben ik dat zo beu he, onbegrepen te zijn en niet te kunnen vertellen hoe hij soms woedend reageert, hoe hij in de knoop zit met zichzelf, hoe hij huilt zoals een klein kind... Soms weet ik niet hoe hem te troosten, hem te helpen, hem op te vangen als hij het moeilijk heeft.
Elke dag hetzelfde moeten zeggen " Sam heb je je gsm bij, je horloge, je paspoort, je geld om je broodje te betalen.Zit alles in je boekentas, heb je je huiswerk geleerd enz."Het is soms zo vermoeiend.

WAAROM ????

Ik weet dat als hij zo een week inspanningen moeten leveren heeft om "zichzelf gewoon " voor te doen en om te compenseren dat hij die autisme spectrum stoornis heeft, dat er dan met hem daarna de volgende week geen land te bezeilen is.
Maar leg dat maar eens uit aan mensen die dat niet zien of niet kennen.
Dinsdag kwam hij terug naar huis, hij had zogezegd zijn bus gemist ( in werkelijkheid , dat vroeg ik hem 's avonds, bleek dat hij zijn horloge en gsm vergeten was en zelfs niet naar de bushalte geweest was. Hij was in paniek geslagen en daarom maar teruggekeerd.)
Dan donderdagavond heeft hij zo dwars gelegen en geroepen en getierd en hij wilde niks doen. Zijn wiskunde was teveel, zijn agenda niet in orde ... Hij lag boven zo hartverscheurend te huilen, ik kon het niet meer aanhoren. Ben dan maar naar boven gegaan om met hem te praten en heb gezegd dat ik naar zijn klastitularis zou bellen en naar de Gon begeleidster.
Toen beterde het wat en begon hij toch aan zijn huiswerk. Bleek toen ook nog dat hij een deel van zijn huiswerk niet bij had. Hij is toen bezig geweest van 18.30u tot 21.30 u.
De volgende morgen vond hij zijn turnzak niet, misschien was die op school of verloren op de bus?
En dit is maar een deel van de problemen die week.
Dus je ziet dat het soms niet gemakkelijk is, zowel voor hem als voor mij en zijn broer.

Aan al de mensen die dit lezen zou ik willen vragen" Als je iemand kent die zo'n stoornis heeft, heb dan a.u.b. een beetje begrip voor de personen die hem proberen te helpen en veroordeel ze niet te vlug. Het zijn ook maar mensen! En ze doen ook hun best om dat kind of die volwassene te begeleiden naar hun eigen kunnen.
Bedankt .

21:33 Gepost door noeke | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

begrip ik begrijp volledig hoe je je voelt.
Ons zoontje heeft eveneens autisme spectrum stoornis en als je dit niet zelf ervaart weet je niet wat dit is.
veel sterkte en moed, ik weet wat je doormaakt.

Guy de maeyer

Gepost door: guy de maeyer | 26-11-03

ik begrijp zo goed wat je doormaakt na het lezen van je brief, of hoe ik het ook noemen mag, was het precies alsof ik mijn eigen verhaal schreef. Ook ik heb een zoon van 14 jaar met ASS. Wij zijn pas 2 jaar geleden erachter gekomen en sindsdien zitten we in een straat zonder einde. Het constant weerleggen van feiten t.o.v. de mensen om me heen. Afgelopen week is mijn zoon in een driftbui weggelopen van huis. Angsten heb ik uitgestaan, later bleek dat hij bij zijn vader verbleef met wie we na onze echtscheiding al jaren geen contact meer hadden. In zijn puberteit is hij willen teruggaan naar zijn beginjaren waarin alles nog zo veilig leek. Voor mezelf weet ik zeker dat het niet de juiste oplossing is en toch hoop ik dat hij daar weer een beetje gelukkig mag worden. Mijn ex-echtgenoot wil niet weten van de handicap die mijn zoon zijn leven lang zal meedragen en daarom ben ik bang dat het ook daar fout zal lopen. Als ik zie met welk geduld ik met mijn kind ben omgegaan, hoe moeilijk het soms ook was.
Het blijft mijn zoon, mijn vlees en bloed, het doet pijn hem te moeten missen.

Gepost door: linda | 12-12-03

idem hallo,
ik herken me helemaal in jouw verhaal . Onze zoon is 11 en daar hebben we vanalles mee doorgemaakt : zelfmoordneigingen sinds zijn 6de, weglopen , depressie, verbranden, ..
van een kinderpsychiater kreeg hij rilatine en risperdal, maar van dat laatste is hij 10 kg verzwaard en dat doet hem ook geen deugd .
ga nu naar iemand die emo-kinesiologie toepast, niet slecht .
we zijn constant op zoek naar geschikte school voor secundair, maar ook lange wachtlijsten .
is slim maar doet geen fluit voor school ...
kleinere broers zien veel af met hem, en wij ook .

ik wens je toch een beetje vrolijjkheid toe !

Gepost door: ann | 14-02-04

ook bij onze zoon (14 jaar) is ass in sept vastgesteld, hij volgt 3e jr aso en heeft problemen met wiskunde ik ben nu volop op zoek naar iemand
die hem kan helpen of die kan zien waar het probleem juist zit

Gepost door: ingrid | 10-01-07

hey, mijn stiefzoon vn bijna 10 heeft ass, (co-ouderschap met mama) gedragsproblemen, en al wat er bij komt kijken.. ni evident als je in dat gezin wordt gesmeten.. soms denk ik wel, verdorie had ik dit allemaal op voorhand geweten..maar ach tis op de papa dat ik verliefd ben geworden en dan neem je de kids erbij he! maar tis echt ni makelijk ! elke dag met de handen in het haar en bang zijn om wat het nu weer gaat zijn. hij liegt over alles en nog wat, verzwijgt dingen, steelt, doet behoeften in zen broek als hij geen zin heeft om naar toilet te gaan..zucht, en we kunnen bij niemand terecht! hij gaat wel naar speciale school, maar ni echt voor ass kinderen want nu zitten ze soms zelf met handen in het haar, hij kan niemand met rust laten, altijd wel is een duw hier of trek daar..;heb jij mss goei adres of site waar we met onze vragen terecht zouden kunnen..? ik ben ook wel heel erg bang om wat het zal zijn of hoe zo'n kids veranderen tegen hun puberteit... alvast bedankt, groetjes , Ingrid

Gepost door: ingrid | 06-02-09

begrip Heb zelf ook een zoontje en is ook erg druk en heel er vloeken, Hij heeft er zelf niet echt besef van, Altijd ruzie maken met andere kinderen slaan schoppen schelden. Op het schoolplein van mijn dochter mag hij ook niet meer komen. Echt leuk hoor dat de mensen zoveel begrip tonen (niet dus). de wereld is hard heel hard.

Gepost door: mariska | 09-06-09

De commentaren zijn gesloten.