30-06-03

HET AANVAARDEN DAT JE KIND ANDERS IS (1eDEEL)

"Amaaai, zeg wat een stout kind heb jij!"
"Ja, zeg wat een onbeleefde jongen , roept die altijd zo ????"
"zeg kun je die niet wat beter opvoeden ?"
enz...enz...
Zo reageerden mensen uit de omgeving op mijn kind....
Al van na de geboorte ontdekte ik dat mijn kind ANDERS was en dingen deed die niet mochten.Voortdurend moest ik hem in het oog houden, hij nam risico's en toen hij begon te praten kon je horen dat hij vaak veel te volwassen praatte voor zijn leeftijd.
Ik herrinner me nog dat hij in zijn wiegje lag op zijn buik en rond aan het kijken was en ik dacht " amai dat is snel dat hij dat al kan op 3 maand zeg"
Toen hij wat ouder was begon hij dingen te doen die niet mochten:bloemekes afknippen(ipv. onkruid)
Zijn broer heeft 2 keer tussen de deur gezeten met zijn vinger...
De straat over steken zonder te vragen of te kijken om naar Amia (Maria) in het kapelleke te gaan kijken.
Toen ik naar het warenhuis ging, wilde hij op het paard zitten bij de ingang.Ik zei dat hij mocht als we buiten gingen( want ik wist als hij er eenmaal op zat dat hij er niet meer af wilde)Toen heeft hij geschreeuwd tot iedereen naar ons keek ...dan ben ik maar naar huis gereden, rood van schaamte en zonder boodschappen...
En zo kan ik heel wat verhaaltjes vertellen.
IK WIST DAT ER IETS MIS WAS, MAAR IK WIST NIET WAT...
Toen hij voor het eerst naar de kleuterklas ging heeft hij 3 maand elke morgen en elke middag gehuild toen ik hem naar school bracht.En toen kwamen er nog meer problemen.
Ik ben toen voor het eerst naar dr.Suy gegaan en toen vertelde zij mij dat hij wat hyperactief was.
Maar in mijn omgeving stak men de schuld op mij! Ik was niet streng genoeg, ik moest hem anders aanpakken.....
Dus ik stopte met de therapie.
Maar niet lang daarna in het eerste leerjaar begonnen de problemen opnieuw.Hij sloeg soms kindjes...
Ik was ondertussen gescheiden en financieel had ik het niet zo breed, dus ging ik met Sam naar het Therapiecentrum. Daar zei men ook dat hij hyperactief was. Maar ik vond dat ik daar ook niet echt geholpen werd (waarschijnlijk omdat de juiste diagnose nog niet gesteld was.)
Ik begon ondertussen te denken :zou hij niet hetzelfde hebben als de dochter van mijn zus?Bij haar was op 7 jarige leeftijd ook het syndroom van Asperger vastgesteld en zij had ook nog een mentale achterstand.
Dus ik vroeg aan mijn zus of zij een afspaak kon maken bij Dr Suy de kinderpsychiater waar zij met haar dochter op dat moment ook in behandeling was.Ik kreeg een afspraak. ( er was anders een wachtlijst van minstens 3 maanden)
Deze week ga ik verder met deel 2. Tot dan.

20:30 Gepost door noeke | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

HULP HALLO IK HAD EENS EEN VRAAG BIJ MIJN ZOONTJE IS VORIGE MAAND VASTGESTELD DAT HIJ HET AUTISMESPECTRUM STOORNIS HEEFT HIJ ZIT IN DE GROEP ACTIVE BUT OUT MAAR IK VRAAG ME NU AF HOE JE OMGAAT MET DE KRITIEK DIE JE VAN IEDEREEN KRIJGT
IK HEB OOK ALTIJD GEWETEN DAT ER IETS SCHEELDE MAAR NIEMAND DIE ME GELOOFDE MAAR NU ZELFS NU HET DAN IS VASTGESTELD DOOR EEN ERKEND CENTRUM KRIJG IK NOG VAN DIE REACTIES WAAR JA VAN ACHTER OVER VALT EN PERSOONLIJK HEB IK HET DAAR HEEL MOEILIJK MEE HOE BEN JIJ DAAR MEE OM GEGAAN OF HEB JE DAT NIET ZO ERVAREN GROETJES BABS LUCAS
MAMA VAN JORDY6 JESSE 5 EN JORAN 3

Gepost door: BABS | 10-06-05

reactie op babs lucas Hallo,
Ter bemoediging : ik maak net hetzelfde mee.Heb 5 kinderen (brent11,jesse 10,sander8,nelke 6,kobe3) Mijn oudste zoon heeft ASS, en ik begrijp het heel goed hoe frustrerend het is als mensen zelfs na een diagnose,ongewenst gedrag van een kind met autismestoornis blijven verwijten aan opvoeding,slecht karakter...Tuurlijk is mijn opvoeding niet perfect, tuurlijk speelt het karakter mee, maar het onbegrip doet pijn, en geeft mij vaak een ontzettend eenzaam gevoel.
Maar dan troost ik mij met de gedachte :het inlevingsvermogen van een persoon met autisme is dan wel anders en beperkter dan bij anderen, maar hoe beperkt is het inlevingsvermogen tegenwoordig niet van heel wat mensen zonder autismespectrumstoornis? Dus, kop op,moet ik ook doen. groetjes mama lies

Gepost door: lies | 02-09-05

mevrouw hallo,heb jij al aanvaard dat je kind autisme heeft.Ik heb drie kinderen waarvan 2 met autisme en ik merk dat er altijd perioden terugkomen dat ik depressief raak door het autisme.Celine heeft autisme met mentale handicap en Branco autisme met ADHD en de kleinste een kyste tussen de hersenen.Mijn man heeft ook ADHD;maar hij is niet de biologische papa van de kids,hij is de papa die de kinderen enorm graag ziet en ze in de douche stopt.

Gepost door: veroniek | 18-10-06

autisme Ik ben een alleenstaande mama met een zoon die autisme heeft en zwakbegaafd is.
Het jaar van zijn diagnose moest mijn zoon van het gewoon onderwijs overgaan naar buitengewoon onderwijs.Overdag was hij een brave jongen maar eenmaal thuis was er geen houden meer aan.Ik heb me toen ingezet en hem een hele strenge opvoegding dus nog strenger dan bij een gewoon kind gegeven en doe het nog steeds en ik heb een droom van een kind.Ik ben zowel al vier jaar bezig en ik weet het vraagt heel veel energie en inzet van mezelf.Vrije tijd voor mezelf heb ik zelden maar dat heb ik er voor over als ik zie dat het zijn vruchten afwerpt.Waar ik me wel eens aan erger dat er veel ouders zich wegsteken achter het feit dat ze autisme hebben.Begrijp me niet verkeerd het is iets waar een buitenstaander veel onbegrip voor heeft omdat ze er onwetend over zijn.Ik krijg heel goeie commentaren van de mensen .Soms snappen ze niet dat ik zo streng ben maar als ik uitleg hoe ik het aanpak en waarom begrijpen ze het al wa beter.Ik doe in de toekomst zo voort en hoop dat ik het zo ook kan staandhouden wat ik weet niet hoe het is als ze in hun puberteit zitten.Maar dat zie ik dan wel.

Groetjes Peggy De Middelaer

Gepost door: De Middelaer Peggy | 30-07-09

De commentaren zijn gesloten.